ସତରେ କ’ଣ ଭଗବାନ ଅଛନ୍ତି

ନାଁ ତା’ର ଭଗବାନ, ମାତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟକଳାପରେ ସେ ପୁରା ବିପରୀତ; ଗୋଟିଏ ମସ୍ତ ବଡ ନାସ୍ତିକ ସିଏ | ରିକ୍ସା ଟାଣି ସ୍ତ୍ରୀ, ପୁଅ ତଥା ନିଜର ପେଟ ପୋଷେ | ସ୍ତ୍ରୀର ନାମ ଚଂଚଳା; ମାତ୍ର ସେ ପୁରା ସରଳ ଓ ଈଶ୍ଵର ବିଶ୍ଵାସୀ | କପଟର ‘କ’ ଅକ୍ଷର ମଧ୍ୟ ଜାଣେନାହିଁ | ପୁଅର ନାମ ବିଶିକେଶନ କିନ୍ତୁ ଗରିବ ଘରେ ଜନ୍ମ ହୋଇଥିବାରୁ ବାଲ୍ୟକାଳରୁ ଅବହେଳିତ ଓ ଅନାଦୃତ | ଘରେ ତାଙ୍କର ଗାଈଟିଏ ଥାଏ, ନାଁ ତାର କାମଧେନୁ | ଚଂଚଳା ଏ ନାଁ ଦେଇଥିଲା ପୁରାଣ ପଢି, ମାତ୍ର ଗାଈଟା ଏକଦମ ବୁଢୀ | ଦିନକୁ ପୋଷେ ମଧ୍ୟ ଦୁଧ ଦିଏ ନାହିଁ, ବରଂ ତା ପାଇଁ ଝମେଲା ଅନେକ | କେଉଁ ଦିନ କାହା ବାଡିରେ ପଶି କ’ଣ ଖାଇଗଲାଣି ତ ଆଉ କେଉଁ ଦିନ ଘରେ ବନ୍ଧା ହୋଇ ହମ୍ମା ରଡି ଛାଡି ପଘା ଛିଣ୍ଡାଇଲାଣି | ମଣିଷମାନେ ଦୁଇ ଓଳି ଠିକ୍ ସେ ପେଟ ପୁରା ଖାଇ ପାରୁନାହାନ୍ତି, ବୁଢୀ ଗାଈଟା କଥା ପଚାରେ ବା କିଏ ? ଭଗବାନଟା ରାତିରେ ଫେରି ଗେରେ ଗେରେ ହୁଏ | ଗାଈଟାକୁ ବିକି ଦେବା ପାଇଁ ଅନେକ ଥର କହିଛି ସେ; କିନ୍ତୁ ବିରୋଧ କରେ ଚଂଚଳା, କହେ ଗାଈ କୁଆଡେ ମାତା | ଗୋମାତାକୁ ବିକ୍ରୀ କରିବା ଅର୍ଥ ଗୁଡାଏ ପାପ ଭାଗ୍ୟରେ ଲେଖିବା | ଥମିଯାଏ ଭଗବାନ |

× × ×

            ସେମିତି ହେଉଥାଏ ବର୍ଷା | ତିନିଦିନ ହେଲାଣି, କମୁନି ଜମାରୁ | ଭଗବାନ ଚାଳ କଣା ଦେଇ ଘର ଭିତରେ ପଡୁଥିବା ପାଣି ଆଡକୁ ଚାହିଁ କେଜାଣି କ’ଣ ଭାବୁଥାଏ | ଚଂଚଳା କରୁଥାଏ ଠାକୁର ପୂଜା | ନିଦରେ ଶୋଇଥାଏ ବିଶିକେଶନ | ହଠାତ୍ ତାର ନିଦ ଭାଂଗିଲା ଓ ସେ ଚଂଚଳାକୁ ଖାଇବାକୁ ମାଗିଲା | କିନ୍ତୁ ଚଂଚଳା ଠାକୁର ପୁଜା ଅଧାରୁ ଛାଡି ଆସିବାକୁ ନାରାଜ୍ | ଏଥର ବିଶିକେଶନ ଭୋକ ବିକଳରେ କାନ୍ଦିବା ଆରମ୍ଭ କଲା, ତଥାପି ଚଂଚଳା ଅଟଳ | ହାର ମାନିଲା ବିଶିକେଶନ, ଗଲା ଭଗବାନ ପାଖକୁ |

            ବୋଧହୁଏ ଭଗବାନକୁ ଝାମା ନିଦ ଟିକେ ଆସିଯାଇଥିଲା | ଆଖି ଖୋଲି ପୁଅର କରୁଣ କ୍ରନ୍ଦନ ଦେଖି, ସେ ହେଲା ବ୍ୟଥିତ | ରାଗରେ ଅଗ୍ନିଶର୍ମା ହୋଇ କହିଲା, “ଶାଳୀ ମାଇକିନିଆ ଠାକୁର ପୁଜା କରୁଛି | ବିଶିଆ ମୋର ଏଠି ଭୋକରେ ଗଡିଲାଣି... ଶାଳୀର ଠାକୁର ପୁଜା ଛଡଉଛି... ରହ, ଆଜି ତୋର ଦିନକୁ ମୋର ଦିନେ |”

            ଚିରା ଫଟା ମଇଳା ଗାମୁଛାକୁ ଅଂଟାରେ ବାନ୍ଧି ଦୁମ୍ ଦୁମ୍ ହୋଇ ମାଡି ଗଲା ସେ | ପୁଜା ସାରି ମୁଣ୍ଡିଆ ମାରୁଥାଏ ଚଂଚଳା | ଅପେକ୍ଷା କରି ପାରିଲାନି ଭଗବାନ, ଏକବାରେ ଚୁଟି ଧରି ଘୋଷାରି ଆଣିଲା | ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଚିତ୍କାର କଲା ଚଂଚଳା |

ଭଗବାନ: ପୁଅ ମୋର ଭୋକ ବିକଳରେ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ଗଡିଗଲାଣି, ଆଉ ତୁ ଏଠି ଠାକୁର ପୁଜା କରୁଛୁ ?

ଚଂଚଳା: ତିନିଦିନ ହେଲା ରିକ୍ସା ନେଇ ଯାଇନ ଯେ, ଘରେ ଦାନା ବୋଲି ଗୋଟେ ହେଲେ କିଛି ନାହିଁ...

ଭଗବାନ: ଆଉ ଠାକୁର ପୁଜା କଲେ ଘରକୁ ଦାନା ଚାଲି ଆସିବା ନାଇଁ | କେତେଥର କହିଛି, ଏ ବୁଢୀ ଗାଇଟାକୁ ବିକିଦବା ? ନାଁ, କୁଆଡେ ପାପ ହବ | ଆରେ ଶଳା ଖାଇକି ବଂଚିଥିଲେ ସିନା, ପାପ ପୁଣ୍ୟର ହିସାବ କରିବୁ...

ଚଂଚଳା: ତୁମର ବୁଦ୍ଧି ଗୁଡା ସବୁ ବିଡି ଧୁଆଁରେ ଉଡି ଗଲାଣି... ଆଉ କରିବ ବା’ କଣ? ଶେଷରେ ଗୋମାତାକୁ ବିକି ଖାଇବ?

ଭଗବାନ: ଆଉ ତୋ ଦିଅଁ ଦେବତାଙ୍କୁ କହୁନୁ ଖାଇବାକୁ ଦେବେ | ଆବେ, ମାଗ ସେ ମୁର୍ତିକୁ... ସେ ଫଟୋକୁ... ସେଥିରୁ ଗଳିବ ନାନା ରକମର ଖାଦ୍ୟ |

ଚଂଚଳା: ହଁ, ଦିଅଁଙ୍କ କୃପା ହେଲେ, ସେଥିରୁ ବି ଖାଦ୍ୟ ବାହାରିବ | ମୁଁ ଆର ସାହି ପ୍ରବଚନରେ ଶୁଣିଛି, ସାଧୁ ବାବା କହୁଥିଲେ... ଭଗବାନ, ଈଶ୍ଵର, ଆଲ୍ଲା ସବୁ ଏକ | ଭଗବାନ ସବୁ ଆଡେ ଅଛନ୍ତି...

ଭଗବାନ: ହୁଃ, କହିଲା କ’ଣ ନା ସବୁ ଅଡେ ଅଛନ୍ତି... କାହିଁ ମତେ ତ ଦେଖାଯାଉ ନାହାନ୍ତି ? ତୁ ମତେ ଦେଖାନି, କୋଉଠି ଅଛନ୍ତି? ଆଉ ଯଦି ସବୁ ଅଡେ ଅଛନ୍ତି, ତାହେଲେ ସବୁ ବେଳେ ସେ ଫଟୋ ଆଉ ମୁର୍ତିକୁ କାହିଁକି ଧରି ବସିଛୁ ?

(ନୀରବ ରହିଲା ଚଂଚଳା)

ଭଗବାନ: କହ, ତୋ ଠାକୁର କୋଉଠି ଅଛି ? ଆସୁ ମତେ ଦେଖା ଦେଉ | ମୋ ପୁଅକୁ ଖାଇବାକୁ ଦେଉ | ଶଳା, କହିଲା କ’ଣ ନା’ ସବୁ ଆଡେ ଅଛି ଠାକୁର | କୋଉଠି ଅଛି... ଡାକ୍ ବେ ଶଳା ତୋ ଠାକୁରକୁ...

ଚଂଚଳା: ତୋରୀ ପରି ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧି ବାହାର କରିଥିଲା ବୋଲି ହିରଣ୍ୟ କାଶ୍ୟପ ମରିଥିଲା, ପ୍ରଭୁ ନରସିଂହଙ୍କ ହାତରେ |

ଭଗବାନ: ହିରଣ୍ୟ କାଶ୍ୟପ !! ପ୍ରଭୁ ନରସିଂହ !! ଆବେ ସିଏ କିଏ ବେ ?

ଚଂଚଳା: ମଗଜରେ ତ ମସଲା ନାହିଁ, ନିଶା-ଧୁଆଁରେ ସବୁ ଉଡିଗଲାଣି... ଆଉ ଏ ସବୁ ଜାଣିବୁ କେମିତି? କେତେଥର କହିଛି ମୋ ସହ ବାବୁଙ୍କ ଘରକୁ ଚାଲ୍... ବାବୁଆଣୀ ପୋଥି ପୁରାଣ ପଢିବେ... ଶୁଣିବୁ, ଟିକେ ଅକଲ୍ ଆସିବ |

ଭଗବାନ: ଆରେ ଶୁଣ, ପୋଥି ପୁରାଣ ଏସବୁ ତୁମ ମାଇପି ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ | ଆମେ ହେଲୁ ମର୍ଦ ପୁଅ, ଆମକୁ ଏଥିରୁ କ’ଣ ମିଳିବ କହିଲୁ ଦେଖି?

ଚଂଚଳା: (ଛିଗୁଲେଇ କହିଲା) ନାଁ... କିଛି ମିଳିବନି | ଯଦି ଏଗୁଡା ଖାଲି ମାଇପିଙ୍କ ପାଇଁ ତାହେଲେ ଆମ ଗାଁ ମନ୍ଦିର ନନା କେମିତି ଏ ସବୁ ଜାଣିଛନ୍ତି ?

ଭଗବାନ: ତୁ ସେ ମାଇଚିଆଟା କଥା କାହିଁକି କହୁଛୁ ? ତୁ କଣ ତା’ ଗୁଣ-ଗାରିମା ଜାଣିନୁ? ହେଃ, ଅସରପା ଗୋଟେ ଚଢେଇ, ନା ସେ ଗୋଟେ ମଣିଷରେ ଗଣା ? ଗଲା ସୋମବାର ଫୁଲ ଦେଉ ଦେଉ ସେ ସାହୁ ଘର ବୋହୁର ହାତ ଧରିଥିଲା ବୋଲି ବହେ ମାଡ ଖାଇଥିଲା...

ଚଂଚଳା: ଆରେ ତୁମେ ଏତେ କଥା କେମିତି ଜାଣିଲ ମ ?

ଭଗବାନ: ଆରେ, ରିକ୍ଶା ଚଲାଏ ମୁଁ ରିକ୍ଶା | ଏ ସାରା ସହରର ଖବର ମୋ ପାଖରେ... ତୁ କଣ ଭାବୁଛୁ...

ଚଂଚଳା: କି ଯୁଗ ହେଲା ଲୋ ମା... ଶେଷରେ ଦିଅଁ ଦେବତାଙ୍କ ଆସ୍ଥାନରେ ବି... ହେ ପ୍ରଭୂ...

ଭଗବାନ: ମୁଁ ପା’ ଭଡା ନେଇ କି ଯାଇଥିଲି ସାହୁ ସାହି, ସେଇଠି ଜାଣିଲି |         

ଚଂଚଳା: ସେଇ କଥା ଖାଲି ଜାଣିଥା, ପୋଥି ପୁରାଣ କଥା କାହିଁକି ଜାଣିବ? ଏଗୁଡା ଖରାପ୍ କଥା |

ଭଗବାନ: ଆବେ, ସେଟା କୋଉ ଗଛର ଫଳ ବେ, ଯୋଉଟା ଏ ଭଗବାନ ରିକ୍ସାବାଲାକୁ ଅଜଣା?

ଚଂଚଳା: ହଉ କୁହ ତ, ମୁଁ ଟିକେ ଶୁଣିବି |

ଭଗବାନ: ଉୁଁ... ଉୁଁ... ଏଇ ସାମାନ୍ୟ କଥା ଜାଣିନୁ; କ’ଣ ନା ସବୁ ଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟା ବେଳେ ମନ୍ଦିର ଯାଉଛି ପ୍ରବଚନ ଶୁଣିବାକୁ... ହୁଃ | ହଉ, ଶୁଣ ମୁଁ ଛୋଟ କରି କହୁଛି... ଏଇ ଯୋଉ ଗୋଟେ ଦଶ ମୁଣ୍ଡିଆ ରାକ୍ଷସ ଥିବା | କାହା ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଚୋରିକରି ନେଇ ଆସିଥିବ ବୋଲି...

ଚଂଚଳା: (ଖୁବ୍ ଜୋରରେ ହସି ଉଠିଲା) ତୁମେ ମତେ ହିରଣ୍ୟ କାଶ୍ୟପ କଥା କହୁ କହୁ, ରାମାୟଣ ଭିତରେ କ’ଣ ପଶିଗଲଣି | (ପୁଣି ହସିଲା)

(ନିଜ ଭୁଲ୍ ବୁଝିପାରି ହସିଲା ଭଗବାନ | ବିଶିକେଶନକୁ ବି ମାଡିଲା ହସ... ୟା ଭିତରେ ସେ ଭୁଲିଯାଇଥିଲା ପେଟର ଭୋକ |)

ଚଂଚଳା: (ହସି ହସି) ତୁମେ କିଛି ଜାଣିନ, କିନ୍ତୁ ବାହାସ୍ଫୋଟରେ କିଏ କ’ଣ ତୁମକୁ ବଳେଇ ଯିବ ?

ଭଗବାନ: (ହଠାତ୍ ରାଗିଗଲା) କଣ ହେଲା ମୁଁ କିଛି ଜାଣିନି... ଆଉ ତୁ ସବୁ ଜାଣିଛୁ? ହଉ, ଏତେ ଯଦି ଜାଣିଛୁ ତାହେଲେ ମତେ ଟିକେ ବୁଝେଇ କହିଲୁ ଦେଖି...

ଚଂଚଳା: ହଉ ଶୁଣ (ଆରମ୍ଭ କଲା ଚଂଚଳା)

            ହିରଣ୍ୟ କାଶ୍ୟପ ଥିଲା ଭାରୀ ଅତ୍ୟାଚାରୀ | ତା’ ପୁଅ ପ୍ରହଲ୍ଲାଦ ଥିଲା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପରମ ଭକ୍ତ | ହିରଣ୍ୟ କାଶ୍ୟପ ନିଜ ପୁଅକୁ ମାରିବାକୁ ପଛେଇ ନଥିଲା | ହେଲେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କୃପାରୁ ପ୍ରହଲ୍ଲାଦର କିଛି ବି ହେଲାନି | ଓଲଟା ଅନେକ କ୍ଷତି ହେଲା ହିରଣ୍ୟ କାଶ୍ୟପର | ଦିନେ ଅତି ରାଗିଯାଇ ସେ ପ୍ରହଲ୍ଲାଦକୁ ଡାକି ପଚାରିଲା, “କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି ତୋ ଭଗବାନ, ଦେଖା ମତେ ?” ପ୍ରହଲ୍ଲାଦ କହିଲା, “ଈଶ୍ଵର ସର୍ବତ୍ର ବିଦ୍ୟମାନ” | ହିରଣ୍ୟ କାଶ୍ୟପ ଗୋଟେ ଖମ୍ବକୁ ଦେଖେଇ କହିଲା, “ଏ ଖମ୍ବରେ ଅଛି”? ଉତ୍ତର ମିଳିଲା, ହଁ | କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ହିରଣ୍ୟ କାଶ୍ୟପ ନିଜ ଗଦାରେ ଖମ୍ବକୁ ଭାଂଗିଲା; ଆଉ ସେଥିରୁ ପ୍ରକଟ ହେଲେ ପ୍ରଭୂ ନରସିଂହ | ମୁହଁ ଦେଖିବାକୁ ଠିକ ସିଂହ ପରି, ଆଉ ଦେହଟା ପୁରା ମଣିଷ ଭଳିଆ | ନିଜର ମୁନିଆ ନଖରେ ହିରଣ୍ୟର ଛାତି ଚିରି ଦେଲେ ପ୍ରଭୂ | ଏଟା ହେଲା ହିରଣ୍ୟ କାଶ୍ୟପ କଥା, ମୁଁ ଛୋଟ କରି ଶୁଣେଇଲି | କିଛି ବୁଝିଲ ନା ନାହିଁ ବା ?

(ଭାବନାରେ ହଜିଯାଇଥିଲା ଭଗବାନ |)

ଚଂଚଳା: (ତାକୁ ହଲେଇ ପଚାରିଲା ଚଂଚଳା) ହେଇ, ମୋ କଥା ଶୁଣୁଛ ନା ବସି କଣ ଭାବୁଛ?

ଭଗବାନ: (ପ୍ରକୃତିସ୍ଥ ହେଲା) ଉୁଁ... ହୁଁ... ହଁ, ମୁଁ ସବୁ ଶୁଣିଛି | ଆରେ ତୋ ଠାକୁର ଯଦି ସବୁଆଡେ ଅଛନ୍ତି... ଉୁଁ... କ’ଣ ଏଇ ବାଉଁଶ ଖମ୍ବରେ ବି ଅଛନ୍ତି ? ଯଦି ଅଛନ୍ତି ଡାକ୍ ତାକୁ, ମୋ ପୁଅକୁ ଖାଇବାକୁ ଦବ |

ଚଂଚଳା: ତୁମେ ସେମିତି କଣ କହୁଛ ?

(ଭଗବାନ ଚଂଚଳାର ଉତ୍ତରକୁ ଅପେକ୍ଷା ନକରି, କ’ଣ ଗୋଟେ ଖୋଜୁଥାଏ | କିଛି ସମୟ ପରେ ଚାଳରୁ କୁରାଢିଟାକୁ ଟାଣି ଆଣିଲା, ଆଉ କହିଲା...)

ଭଗବାନ: ଡାକ୍ ତୋ ଠାକୁରକୁ... ଆଜି ତାର ଦିନକୁ ମୋର ଦିନେ... ଏବେ ଫଇସଲା ହବ... କୋଉଠି ଅଛି ଡାକ୍ ତାକୁ...

ଚଂଚଳା: ତୁମେ ପାଗଳ ହୋଇଗଲ ନା କ’ଣ ? ଏଇ କଥାରୁ ତୁମେ ପ୍ରହଲ୍ଲାଦର ଭକ୍ତି କଥା ନ ଶିଖି, ହିରଣ୍ୟ କାଶ୍ୟପ କଥା ଶିଖିଲ ନା କ’ଣ?

ଭଗବାନ: ସେ କଥା ମତେ ଆଉ ଶୁଣାନା... ମୁଁ ଠିକ ଜାଣିଛି, ଏଗୁଡା ସବୁ ଗପ | ତୋରି ଭଳିଆ ବୋକୀ ମାନେ ଆକୁ ମାନିନେଇ ପାରନ୍ତି; ମୁଁ ନୁହେଁ...

ଚଂଚଳା: ହେ ଠାକୁରେ...

ଭଗବାନ: ହଁ, ଡାକ୍ ତାକୁ... ଆସୁ ସେ, କୋଉଠି ଅଛି?

ଚଂଚଳା: ତୁ ଟା ମରିବୁ ରେ...

ଭଗବାନ: ହାଃ... ହାଃ... ହାଃ... ମୁଁ ମରିବି... ହଉ ହେଲା... ଏଇ ଦେଖ୍...

(ଏତିକି କହି ସେ ଖମ୍ବକୁ ହାଣିଲା, ଚୋଟ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଉଠି ବସିଲା ବିଶିକେଶନ | ଅଜଣା ଆତଂକରେ ଆଖି ବୁଜିଲା ଚଂଚଳା | ଦୁଇ ତିନି ଚୋଟ ପରେ ହଠାତ୍ ସବୁ ଶାନ୍ତ ହେଇ ଗଲା | ଧୀରେ ଧୀରେ ଆଖି ଖୋଲିଲା ଚଂଚଳା | କିନ୍ତୁ ଏ କ’ଣ ଦେଖୁଛି ସେ ? କି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କଥା ଇଏ ? ଏମିତି କ’ଣ କେବେ ହେଇ ପାରେ?

ଆତଙ୍କିତ ହୋଇ ଚଂଚଳାର ଛିଣ୍ଡା ପଣତକାନି ତଳେ ବିଶିକେଶନ ଜାବୁଡି ଧରିଛି ତାର ଗୋଟେ ଗୋଡକୁ | ବାଉଁଶଟା ଭାଂଗୀ ଚୁରମାର ହୋଇଯାଇଛି | କିନ୍ତୁ... ଏ କ’ଣ... ଚଟ୍ଟାଣ ସାରା ବିଂଚୀ ହୋଇଯାଇଛି ଚାଉଳ | ଅତି କମରେ ପୋଷେ ତ ନିଶ୍ଚୟ ହେବ | ଭଗବାନର ମୁହଁକୁ ଚାହିଁଲା ଚଂଚଳା... ହାତରୁ କୁରାଢି ଖସି ପଡିଛି, ଆଉ ନିଶ୍ଚଳ ମୁଦ୍ରାରେ ଅଛି ଭଗବାନ | ଅତି ଆଗ୍ରହରେ ବିଶିକେଶନ ବାଉଁଶ ମୂଳକୁ ଯେମିତି ଟିକିଏ ଖେଂଚୀ ଦେଇଛି, ଦୁଇଟି ବଡ ଗାତୁଆ ମୂଷା ଖୁବ୍ ଜୋରରେ ଦୌଡି ପଳାଇଲେ | ଏସବୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଚଂଚଳା ପାଖରେ ସମୟ ନଥାଏ, ସେ ମୁଣ୍ଡରେ ଓଢଣା ଦେଇ କେଜାଣି କେଉଁ ଦିଅଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡିଆ ମାରୁଥାଏ | ଏସବୁ ଦେଖି ହସି ଉଠିଲା ଭଗବାନ...)

ଭଗବାନ: ହା... ହା... ହାଃ... ହେଇ ଦେଖ ଦେଖ, କେମିତି ମୁଣ୍ଡିଆ ଉପରେ ମୁଣ୍ଡିଆ ମାରି ଚାଲିଛି ! କହିଲା କ’ଣ ନା ଠାକୁର ସବୁଆଡେ ଅଛନ୍ତି | ଶଳା, ଠାକୁର ଖୋଜିବାକୁ ଯାଇ ମୁଁ ପାଇଲି ମୁଷା | ଆଉ ମୂଷା ଗାତରୁ ମିଳିଲା ଚାଉଳ; ଏଟା କ’ଣ ତୋ ଠାକୁର ଦେଲେ ?

ଚଂଚଳା: ଏ ସବୁ ହେଉଛି ଠାକୁରଙ୍କର ଚମତ୍କାର | ତାଙ୍କରି କୃପାରୁ ଆଜି ଦିନର ଖାଇବା ବ୍ୟବସ୍ଥା ହେଇଗଲା | ସେ ଆମକୁ ଚାଉଳ ଦେଲେ | ମୂଷା ରୁପରେ ଆମକୁ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ | ଏହା ଠାକୁରଙ୍କ ଅସ୍ତିତ୍ଵର ପ୍ରମାଣ ନୁହେଁ ତ ଆଉ କ’ଣ?

ଭଗବାନ: ଏହା ଠାକୁରଙ୍କ ଅସ୍ତିତ୍ଵର ପ୍ରମାଣ ନୁହେଁ ବରଂ ମୂଷାଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିର ପ୍ରମାଣ, ବୁଝିଲୁ ? ହଉ ସେ ଚାଉଳ ସବୁ ଗୋଟେଇ ନେ ଆଉ ଏ ଭଂଗା ବାଉଁଶକୁ ଜାଳ କରି ରାନ୍ଧି ଦେ | (ପୁଅକୁ କୋଳେଇ ନେଇ) ବିଶିଆକୁ ମୋର ଭାରି ଭୋକ ହେଲାଣି |

| ଚାଲିଗଲା ଚଂଚଳା |